กาลเวลาล่วงเลยผ่านเนิ่นนานแล้ว แต่บางเรื่องก็ยังคงชัดเจนในความทรงจำ

นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้สัมผัสถึงอัตราการเต้นระรัวของหัวใจ ยามเมื่อคิดถึงใครซักคน ฉันฉีกยิ้มเหมือนคนบ้าและหน้าแดงทุกครั้งที่คิดถึงเธอ

ความเรียบง่ายนั้นแหละคือความรัก ความธรรมดาสามัญนั้นแหละคือความรัก…

วันของสายลมแห่งฤดูหนาวได้พัดพาเราทั้งหลายเข้าสู่ปฐมบทแห่งการเริ่มต้นครั้งใหม่อีกครั้งหนึ่ง..

ดวงไฟนับล้านที่ทอประกายส่องแสงยามค่ำคืน ฉันนั่งอยู่บนชั้นที่สูงสุดของโรงแรม เฝ้ามองรถหลายร้อยคันวิ่งผ่านไปมา เพื่อไปสู่จุดหมายของใครของมัน

รอยนั้นมันย้ำเตือนเราเสมอว่าเคยเกิดอะไรขึ้น ณ ที่เขาลูกนั้น...เขาใหญ่ในความทรงจำ